Voodoo economics


ABDULLAH BADAWI’S “VOODOO” ECONOMICS

Print

E-mail

by Matthias Chang

Future FastForward, Tuesday, 15 July 2008 14:44


Abdullah Badawi, the Finance Minister

Before retiring in 2003, I had warned that Badawi and his son-in-law would bring chaos and financial ruin to Malaysia. This is on record. No one cared to listen to my dire warnings. Those within the corridors of power chose to wear blinkers. Others were taken up by the spin, “work with me and not for me” without once considering that Badawi’s entire political career was based on the strategy: “survive at all costs to move upwards.”

So skilful was Badawi’s spin that only a handful of us saw through his schemes. He was and remains the political chameleon! UMNO, the various component parties of the Barisan Nasional, and specifically, the Opposition Parties did not even question his credentials to be the Finance Minister.

Blinded by his own agenda, Lim Kit Siang was more than willing to put up with Badawi and his band of spin doctors. Not that Kit Siang knows any better. But one would have thought that an effective opposition would have zeroed in on Barisan Nasional’s Achilles Heel.

The rationale for Badawi to be the Finance Minister was explained to me by my former colleague, Dato Johari Baharom, who was also a political secretary to the then prime minister, Tun Dr. Mahathir Mohamad. He explained that, “unless Badawi assumes the post of Finance Minister, whosoever is appointed in his stead would soon challenge Badawi, and the challenger, controlling the Treasury would have a formidable advantage – the means to buy the delegates’ votes! Badawi was merely following Tun’s footsteps.”

I was flabbergasted and told Johari that Tun Dr. Mahathir Mohamad had no choice but to take over as finance minister as our enemies within and without were hell- bent to destroy our economy. Those were desperate times and control of the economy was necessary to be centralized to turn the economy around and save the country. Tun stabilized the economy and outwitted our enemies and the rest is history! In any event, it was for a short duration and it was not meant to set a precedent for others to follow.

I reiterated that it would be a grave mistake. But Johari brushed aside my objections.

From then on, I realized that Badawi’s instinct for survival is fundamental to his political psyche. It is also a reflection of Badawi’s insecurity and that is why he cannot trust any member of his Cabinet to hold the keys to the nation’s vault. Given this background, is it any wonder that our economy is on a roller-coaster ride? Read on!

Voodoo Economics

(i)    Budget 2006 (Presented in Sept. 2005)

Malaysia’s Budget is submitted to Parliament in September of each year for allocations in the next year. The 2006 Budget was submitted in September 2005 for expenditures in 2006. A total of RM136.8 billion was appropriated to the said budget for which RM101.3 billion was for Operating Expenditure and RM35.5 billion for Development Expenditure.

Something strange happened in November of 2006.

The New Straits Times on 3rd November 2006 blasted in its headlines the following spin:

“RM 100 Billion Bonanza”

“Roll out of 20 high impact projects will shore up the economy and boost construction activities.”

On page 6, the newspaper quoted at length Datuk Effendi Norwawi’s explanation for this massive expenditure.

Please pick up the calculator and do the calculations. Where did the extra RM65 billion for development expenditure come from when only RM35.5 billion was allocated under the budget? Alternatively, if RM136.8 billion was appropriated for the entire budget year, how did RM100 billion end up being allocated only in November 2006?

(ii)    9th Malaysia Plan (Presented in March, 2006)

I had recently offered a RM5,000 reward to anyone who could prove that Badawi’s five development corridors were part of the 9th Malaysia Plan. None could do so for the simple reason that the development corridors were never part of the 9th Malaysia Plan! Badawi did not even mention these projects in his Foreword to the 9th Malaysia Plan.

(iii)    Budget 2007 (Presented in Sept 2006)

Again Budget 2007 was presented in September 2006 for expenditure in 2007.

It was only in Budget 2007 that the corridors were mentioned, but only three, namely – “The Northern Economic Corridor”, “East Coast Corridor” and “The Southern Johore Economic region” [See paragraphs 77, 78 and 79 of Badawi’s Budget]. These corridors were introduced to support the “Third Thrust” referred to in the 9th Malaysia Plan (but note that there is no reference to them in the said 9th Malaysia Plan).

The Five Thrusts are:

1.    To move the economy up the value chain;

2.    To raise the capacity for knowledge and innovation and nurture ‘first class mentality’;

3. To address persistent socio-economic inequalities constructively and productively;

4.    To improve the standard and sustainability of quality of life;

5.    To strengthen the Institutional and implementation capacity.

There were no specific allocations in the budget for the Northern Economic Corridor and the East Coast Corridor. There was a “development” allocation of only RM2.3 billion in the budget for the Southern Johore Economic Region and a sum of RM200 million for a strategic investment fund.

And although there were brief references to some road, airport and port development projects in Sarawak and Sabah as stated in paragraphs 80 and 81 of Badawi’s 2007 Budget, there were no specific references to the “Sarawak Corridor of Renewable Energy” and the “Sabah Development Corridor”.

Therefore, in approving the 2007 budget, Parliament only approved a specific development allocation of RM2.3 billion for the Southern Johore Economic region. It is clear from Budget 2007, that not much thought were put into the so-called development corridors.

RM159.4 billion was appropriated to the 2007 budget for which RM112.9 billion was allocated for operating expenditure and RM46.5 billion for development expenditure.

(iv)    Budget 2008 (Presented in Sept 2007)

RM176.9 billion was appropriated to the 2008 budget for which RM128.8 billion was allocated for operating expenditure and RM48.1 billion for development expenditure.

Surprise, surprise! There was only a brief mention of the “corridors” in Badawi’s 2008 budget – to be precise in only two short paragraphs, namely paragraphs 38 and 79.

In paragraph 38, Badawi fleetingly mentioned that there will be an additional RM100 million to the existing RM200 million strategic investment fund for the Iskandar project which was approved in the previous budget.

The Corridors were mentioned specifically in paragraph 79:

“An important agenda of the government is to ensure that development is spread throughout the country. Towards this end, the economic corridor development continues to be intensified, beginning with the IDR and the NCER. I am glad that these two initiatives have been well received by all Malaysians. The East Coast Economic Region, Sabah Corridor and Sarawak Corridor will be launched soon …”

It is therefore to be noted that when Badawi mentioned the East Coast Corridor in the 2007 budget, the same was not even launched. It was a mere idea in his head. That was why there were no allocations for the East Coast Corridor. And although the Northern Corridor was launched, there was no allocation as well because it was still an idea.

(v)    Fast Forward To July 2008

With much fanfare, Badawi has since officially launched the three remaining corridors. Many figures were touted as to the costs for the implementation of these five corridors – between RM800 Billion to RM1.3 Trillion.

Are these development projects mere spin for the purpose of the recently concluded General Elections or genuine initiatives to uplift and assist Malaysians in the present global financial meltdown?

Badawi has just announced that he intends to retire in June 2010. So, will all these projects be implemented and or completed by the time he leaves the political stage, if at all?

I leave it to the readers to judge for themselves.

The recent interview given by Badawi in the New Straits Times on 13th July 2008 may assist us in coming to the right conclusions. I quote:

Q: Yesterday you announced the date of the power transition will be in 2010. Why did you choose 2010 and not any other year?

A: That is the year that the 9th Malaysia Plan (9MP) ends. The year 2010 is also when I hope that hardcore poverty will be eradicated.

Q: Some people say that the two year period is too long while others say it is too short a time for you to complete the tasks to be carried out?

A:    Much work has to be done and development must be carried out, work associated with the government’s promises contained in its election manifesto. In addition, there are Corridor development (regional development) that have yet to be implemented.

Q: So, in 2010 you feel everything will show the desired results and success?

A:  It is my wish that in 2010 many of the projects would have been completed, they are progressing well.

Wishful thinking or realistic assessments of Badawi’s own capabilities and the government’s sincerity when they have stated expressly that the 5 Corridor projects span a period of 12 years or more and cost between RM800 billion to RM 1.3 trillion?

I call this kind of economics and financial planning – Voodoo Economics!

Published in: on July 17, 2008 at 23:45  Comments (11)  

Bermulalah siri baru, drama/sandiwara lama….

Mantan Timbalan Perdana Menteri dan banduan salah guna kuasa Anwar Ibrahim ditahan Polis pada 12.55pm berdekatan dengan rumah beliau di Bukit Segambut, Kuala Lumpur Barat Laut kerana laporan Polis mengenai kes liwat yang dibuat keatas beliau oleh Saiful Bukhari Azlan. Beliau dibawa ke IPK Kuala Lumpur di Jalan Hang Tuah dan disiasat bawah S 377C Kanun Keseksaan yang membawa hukuman maksima 20 tahun penjara dan/atau sebatan jika disabit kesalahan.

Kenyataan penuh Pengarah Siasatan Jenayah PDRM CP Dato’ Mohd. Bakri Zinin malam ini:

ARKIB : 16/07/2008

Kenyataan penuh polis mengenai tangkapan Anwar Ibrahim

16/07/2008 9:07pm

Berikut adalah kenyataan akhbar Pengarah Jabatan Siasatan Jenayah, Datuk Mohd. Bakri Mohd. Zinin mengenai penahanan Penasihat Parti Keadilan Rakyat (PKR), Datuk Seri Anwar Ibrahim:

1. Untuk memastikan sesuatu tindakan berjaya diambil oleh pihak Polis Diraja Malaysia (PDRM), PDRM memerlukan perancangan yang teratur dan sempurna.

2. PDRM mengambil kira dari sudut keselamatan operasi yang dijalankan, sama ada terhadap keselamatan pegawai/anggota polis yang menjalankan tugas atau kepada individu yang diambil tindakan.

3. Keselamatan adalah perkara yang paling utama dalam sesuatu operasi yang dijalankan. PDRM mempunyai peraturan dalam melaksanakan tugas dan tanggungjawab yang dipertanggungjawab kepada polis. Tindakan ini adalah selari dengan garis panduan yang sedia ada.

4. Dalam melaksanakan tangkapan terhadap Datuk Seri Anwar Ibrahim, ia adalah secara profesional berdasarkan kepada keperluan ini. Bagaimanapun, tangkapan dilaksanakan oleh Jabatan Siasatan Jenayah Khas Bukit Aman. Tidak berlaku sebarang tindakan yang melanggar garis panduan yang ditetapkan.

5. Pihak polis boleh mengesahkan bahawa Datuk Seri Anwar Ibrahim telah ditangkap pada 16 Julai 2008 jam 1.00 petang di sekitar Segambut. Pihak PDRM tidak mahu membuat tangkapan di dalam rumah beliau yang boleh menimbulkan kekecohan (commotion), waran tangkap telah disempurnakan ke atas beliau. Ketika ini beliau sedang membantu dalam siasatan satu kes liwat yang telah dilaporkan kepada polis oleh seorang pembantu beliau.

6. Beliau juga telah dibenarkan untuk berjumpa dengan peguam yang dipilihnya sendiri dan peguam beliau berada bersamanya pada waktu ini. Ahli keluarga beliau juga telah dibenarkan untuk berjumpa dengannya. PDRM ingin memberi kepastian kepada semua yang berkenaan bahawa Datuk Seri Anwar Ibrahim ketika ini selamat berada dalam tahanan pihak polis.

Datuk Mohd. Bakri Mohd. Zinin
Pengarah Jabatan Siasatan Jenayah
Polis Diraja Malaysia

Apakah dengan ini, bermula lagi drama dan sandiwara, yang begitu meninggalkan kesan negatif dalam senario dan lanskap politik tanahair, sebagaimana kali pertama hampir sepuluh tahun dahulu?

Secara peribadi, saya mula timbul kesedaran memerhatikan senario politik tanahair dan mengikut perkembangan Anwar Ibrahim semenjak Pilihanraya Umum (PRU) ke VI 1982. Pada waktu itu saya di tingkatan tiga disebuah sekolah asrama penuh di Johor dan guru sejarah pula menerapkan nasionalism kedalam sanubari kami, dalam konteks memberikan tafsiran sejarah dan bagaimana negara ini terbina. Apabila PRU 6 menjelang, maka ianya peluang keemasan untuk memperjelaskan sistem politik Malaysia secara mengikuti perkembangan semasa pra, semasa dan pasca pilihanraya, termasuk pembetukan Kerajaan.

Pada masa itu, Perdana Menteri Dato’ Seri Dr. Mahathir Mohamad menghadapi pilihanraya umum pertama setelah mengambil alih jawatan dari Tun Hussein Onn, pada Julai 1981.

Seorang pemimpin belia, Anwar Ibrahim, telah diambil masuk kedalam UMNO, ditawarkan bertanding sebagai calon BN di Permatang Pauh dan setelah menang, diangkat sebagai Setiausaha Parlimen diJabatan Perdana Menteri. Kemudian dinaikan pangkat sebagai Timbalan Menteri dan mencabar Hj. Suhaimi Kamaruddin untuk jawatan Ketua Pemuda UMNO dan menang.

Selepas pada itu, beliau naik dengan kadar luar biasa dan menjadi Menteri Pertanian, Pelajaran dan akhirnya Kewangan sebelum mencabar Timbalan Perdana Menteri En. Abdul Ghafar Baba untuk jawatan Timbalan Presiden UMNO pada 1993. Bermodalkan “Team Wawasan”, En. Ghafar dimalukan kerana gagal mendapat pencalonan secukupnya untuk bertanding dan mengekalkan jawatan. “Saudara Anwar” kini berubah menjadi “Dato’ Seri Anwar Ibrahim”, yang meninggalkan kemeja kerja kain kapas kepada suit bulu cashmere ringan berjenama Armani dan Emernegildo Zegna.

Guru sejarah saya itu mengingatkan bahawa Anwar pernah ditahan dibawah ISA pada 1974 kerana menganjurkan rusuhan pelajar, bermodalkan kunun kunun terdapat orang tempatan Baling mati kerana kebuluran, akibat daif yang keterlaluan. Selama dua tahun beliau berada di Kem Kamunting. Pesan guru saya yang masih terngiang ngiang ditelinga sehingga saat ini, “Perhatikan Anwar ini dengan teliti. Lihat apabila dia naik (mendapat jawatan dalam pentadbiran), apa yang akan dilakukan kepada Baling. Ingat, dia pernah masuk penjara (ISA) kerana dakwa ada orang mati diBaling kerana kebuluran!”.

Selama sepuluh tahun saya memerhatikan perkembangan Anwar. Dalam sepuluh tahun itu, beliau sampai ke kedudukan paling strategik dalam Kabinet – Menteri Kewangan. Namun begitu, tiada sesuatu yang substantif yang Anwar usahakan untuk orang Baling, yang boleh menjanjikan bahawa kehidupan mereka terjamin dan peristiwa “Orang mati kerana kebuluran” tidak akan berulang.

Kalau kita kaji, drama/sandiwara yang pernah Anwar mainkan sepanjang 35 tahun ini amat menarik dan eratik. Bermula dengan kisah rusuhan pelajar 1974, kemudian mencabar En Ghafar pada 1993 dan kali terakhir dalam karier bersama UMNO ialah pada 1997, apabila Ketua Pemuda ketika itu Ahmad Zahid Hamidi diperkudakan untuk membawa mesej “kronisma” dalam Perhimpunan Agung UMNO tahun itu.

Drama makin menarik dengan kenyataan dan keputusan yang dibuat sebagai Menteri Kewangan semasa krisis kewangan dan ekonomi 1997-8, dimana beliau menaikan faedah pinjaman dan memendekan tempoh hutang lapuk, yang secara automatiknya member kesan amat dasyat kepada golongan peniaga dan usahawan, samada kecil atau gergasi, terutama golongan Bumiputra. Preskripsi IMF menjadi pilihan, yang ternyata membawa keburukan, seperti yang dilihat di Thailand, Indonesia dan sedikit sebanyak, Korea Selatan.

Akhirnya, selepas tuduhan liwat timbul, dan siasatan dibuat, termasuk  Bahagian Siasatan Jenayah mendapati beliau memberi arahan kepada Cawangan Khas untuk menekan Azizan dan Ummi Halfida menarik balik tuduhan asal, beliau dipecat pada 2 September 1998 (pada April 2007, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa pemecatan beliau dari Kabinet pada 2 Sept 1998 adalah sah). Maka drama/sandiwara makin hebat dipersembahkan dan emosi orang ramai disentuh. Gerakan ‘Reformasi’ dilancarkan dan serta merta, negara menyaksikan budaya mendemonstrasi dan merusuh dijalanan yang begitu intensif.

Kemudian timbul babak babak yang memberikan ‘warna’ dalam drama/sandiwara ini, termasuk ‘modal konspirasi’, dakwaan akan disuntik dengan virus HIV dan diracun arsenik (semasa dalam tahanan, dalam tempoh perbicaraan). Sakit tulang belakang yang memerlukan rawatan di luar negara merupakan modal untuk mencari helah dan simpati, terutama masyarakat antarabangsa.

Apabila berjaya dibebaskan dari penjara pada 2004, dalam fenomena perundangan cukup luar biasa (rayuan diperingkat Mahkamah Persekutuan pusingan kedua), hakim masih bersetuju bahawa liwat keatas Azizan Abu Bakar itu berlaku. Hanya masa kejadian diragui dan dengan itu, hukuman dibatalkan.

Semasa kempen Pilihanraya Kecil Ijok April 2007, Anwar memberikan begitu banyak tumpuan dan keseluruhan modal kempen beliau berpaksi kepada menyerang TPM  Dato’ Seri Mohd. Najib Tun Razak, yang kunun kunun terlibat dengan rasuah pembelian asset ATM kapal selam Scorpene dan pesawat tempur pelbagai tugas Su 30 MKM. Dakwaan tanpa asas adalah kerana rancangan strategik menjahamkan kredibiliti TPM Najib, seorang pewaris Kepimpinan Negara.

September 2007 melihat bagaimana Anwar mendakwa berlaku penyelewengan dalam perlantikan Kehakiman. Video yang dirakam  mengenai perbualan telefon peguam V K Lingam oleh Loh Gwo Burne (yang mungkin bertujuan untuk ‘memeras ugut’ kerana Lingam merupakan peguam Tun Dr. Mahathir dalam kes Anwar saman Dr. Mahathir) digunakan sebagai modal untuk menekan Kerajaan. Akhirnya, sebuah Suruhanjaya Siasatan DiRaja dibentuk lewat 2007.

Lewat 2007 pula menyaksikan bagaimana Anwar memberikan sokongan kepada puak pelampau dan militan HINDRAF, dalam usaha bankrap beliau meraih sokongan politik rakyat Malaysia keturunan India dan tekanan yang dijana dari masyarakat India antarabangsa.

Pasca PRU 12 pula, menyaksikan Anwar menjanjikan kerjasama longlai Pembangkang bawah Pakatan Rakyat (PR) akan mengambil alih tampuk Kerajaan Pusat dalam tempoh terdekat. Dalam perayaan “Black 14” di Kelab Sultan Sulaiman, beliau mencanangkan bahawa dalam 2 minggu, 30 orang MP BN akan berpaling tadah kepada PR. Ukurtara ini  (MP BN lompat parti) makin hari makin berbeza dan janji terakhir ialah mengambil alih kuasa pada 16 September 2008, sempena perayaan  ke 45 Sabah dan Sarawak menyertai Persekutuan Malaysia.

Yang menarik peranan Anwar dalam KeAdilan (apabila mula ditubuhkan semenjak 1999) hingga hari ini, PKR dan kerjasama dengan Pembangkang (bermula dengan Barisan Alternatif dan sekarang Pakatan Rakyat) ialah beliau masih sebagai “Penasihat PKR”, walaupun telah di’bebas’kan dari ‘edah’ sebagai banduan (semenjak 14 April 2008). Beliau tidak mempunyai jawatan eksekutif sebenar dan keahlian dalam PKR sendiri diragukan. Ini kerana ramai yakin bahawa Anwar masih menaruh harapan kembali kedalam UMNO (hanya wadah yang praktikal untuk menjadi Perdana Menteri Malaysia) dan menyertai parti seperti PKR hanya mengurangkan kebarangkalian kembali kedalam UMNO.

Kini, Anwar dituduh semula kerana meliwat Saiful Bukhari Azlan. Maka berlaku drama/sandiwara semula. Anwar ‘hilang’ dan lari dalam percubaan mencari suaka di Kedutaan Besar Turki. Kemudian mendakwa nyawa beliau diancam. Yang menghairankan ialah sehari selepas keluar dari Kedutaan Turki, beliau berucap di khalayak sekurang kurangnya 10,000 di Stadium Malawati Shah Alam; rasmi seorang yang nyawanya tidak langsung diancam.

Pelbagai helah diberikan untuk mencari sebab tidak tampil membantu siasatan Polis. Ini termasuk baru baru ini dakwaan dimana berlaku konspirasi peringkat tertinggi yang melibatkan Peguam Negara Tan Sri Gani Patail, Ketua Polis Negara Tan Sri Musa Hassan, Peguam Negara ketika itu Allahyarham Tan Sri Mohtar Abdullah dan beberapa pegawai tinggi Polis lain dalam fabrikasi tuduhan dan siasatan, semasa beliau ditahan 10 tahun dahulu.

Anwar juga membuat laporan qazaf di Mahkamah Syariah Kuala Lumpur, dalam usaha beliau merumitkan lagi keadaan, terutama siasatan Polis belum lagi selesai dan sebarang pertuduhan dalam Mahkamah Jenayah belum pun bermula. Mursyidul Am PAS Nik Aziz  bersetuju dengan cadangan muhabalah antara Saiful dan Anwar diadakan dimana semua diminta bersumpah dengan Al Quran. Walaubagaimanapun, Anwar berdolak dalih dengan cadangan bersumpah ini.

Untuk memberikan warna yang lebih abstrak, reaksi Amerika Syarikat setiap kali Anwar dituduh dalam kes jenayah bawah Kanun Keseksaan amat membinggungkan. Pada sidang APEC Oktober 1998, Naib Presiden Al Gore membuat ucapan menyokong ‘Reformasi’ di majlis makan malam APEC di PWTC. Kemudian Mantan Duta Besar AS ke Malaysia John C. Mallot itu begitu aktif terlibat dengan gerakan “Free Anwar Campaign”. Pegawai politik Kedutaan Besar AS juga terlibat dalam memerhati dari dekat semua Pilihraya Kecil dan Umum yang dijalankan, terutama dimana Anwar terlibat secara aktif, seperti Ijok. Yang terbaru ialah kenyataan Jabatan Negara AS memberi amaran kepada Kerajaan Malaysia dalam kadar segera, tatkala kes liwat terbaru ini belum pun habis siasatan Polis.

Anwar juga amat akrab dengan Yahudi Neo Conservative yang pro Zionis, berpusat sekitar Washington D.C. Beliau kini menjadi tokoh yang mendapat perhatian dekat penganalisa politik antarabangsa, termasuk Israel.

Maka bermulalah siri baru drama/sandiwara, yang dimainkan secara licik dan terancang untuk emosi sebilangan rakyat Malaysia dan masyarakat antarabangsa diperkuda dan manipulasikan, dengan segala tuduhan liar dan memanipulasi fakta dan sistem perundangan yang ada; persis wayang sarkas!

Sekiranya drama/sandiwara akan bermula ini merupakan persembahan thema lama, maka wajar peringatan ini dibuat; Ada bidalan Inggeris yang berasal dari dramatis paling terkemuka abad ke XVI William Shakespeare, “The bigger the lie is, the more people would believe in it!”.

Published in: on July 17, 2008 at 00:42  Comments (53)